Naszyjniki ukryte pomiędzy kamieniami
Najbardziej niezwykły okazał się sposób zdeponowania ozdób. Naszyjniki nie znajdowały się bezpośrednio przy spalonych szczątkach ludzkich, lecz zostały umieszczone pomiędzy kamieniami na obrzeżu konstrukcji grobowej. Archeolodzy przypuszczają, że mogły zostać złożone jako ofiara rytualna związana z pochówkiem.
W samym grobie odkryto również kremowane ludzkie szczątki. Część kości znajdowała się w urnie, inne umieszczono w niewielkich jamach wykopanych w ziemi. Fragmenty spalonych kości odnaleziono także pomiędzy kamieniami oraz w otaczającej grobowiec ziemi. Układ ten sugeruje, że rytuały pogrzebowe mogły być znacznie bardziej złożone, niż dotychczas przypuszczano.
Symbol statusu i tożsamości
Naszyjniki typu wendel należą do bardzo rzadkich znalezisk w Skandynawii. W regionie Östergötland odkryto dotąd mniej niż dziesięć podobnych egzemplarzy. Większość znana jest z bagien i mokradeł, gdzie składano je jako ofiary. Znalezienie dwóch takich ozdób razem w obrębie jednego grobu jest sytuacją wyjątkową, być może wręcz unikatową.
Badacze przypuszczają, że tego rodzaju ozdoby były noszone głównie przez kobiety i mogły stanowić symbol statusu społecznego, prestiżu lub przynależności do określonej grupy. W epoce brązu metalowe ozdoby pełniły nie tylko funkcję dekoracyjną — były również wyrazem bogactwa oraz dostępu do dalekosiężnych sieci wymiany surowców. Brąz potrzebny do ich wykonania wymagał bowiem importu cyny i miedzi z odległych regionów Europy.