Miejsce kultu przodków
Badacze sądzą, że ogromny dzban był wykorzystywany przez wiele pokoleń jako wspólna przestrzeń funeralna. Szczątki składano tam stopniowo, prawdopodobnie w ramach rytuałów związanych z kultem przodków.
Według jednej z hipotez ciała zmarłych mogły być najpierw pozostawiane w mniejszych kamiennych pojemnikach, gdzie następował rozkład tkanek miękkich. Dopiero później wybrane kości przenoszono do dużego dzbanu pełniącego funkcję zbiorowego grobowca lub symbolicznej krypty.
Wewnątrz naczynia odkryto również kolorowe szklane paciorki. Archeolodzy przypuszczają, że były one elementem rytuałów pogrzebowych lub darami składanymi zmarłym. Co szczególnie interesujące, część podobnych paciorków znajdowanych wcześniej na Równinie Dzbanów pochodziła z odległych regionów Azji, w tym z Indii i obszaru Mezopotamii.
Kim byli twórcy Równiny Dzbanów?
Mimo dziesięcioleci badań nadal niewiele wiadomo o społecznościach, które stworzyły ten niezwykły krajobraz megalityczny.
Same dzbany są znacznie starsze od odkrytych obecnie szczątków. Badania wskazują, że część z nich mogła zostać wykonana już pomiędzy XIII a VII wiekiem p.n.e.
Do ich produkcji wykorzystywano ogromne bloki piaskowca, granitu czy wapienia transportowane nawet z odległych kamieniołomów. Niektóre ważą ponad 14 ton. Sam proces wydobycia i przemieszczenia takich obiektów wymagał ogromnej organizacji pracy i zaawansowanych umiejętności technicznych.
Przez lata archeolodzy odkrywali wokół dzbanów ludzkie pochówki, fragmenty ceramiki, ozdoby oraz ślady kremacji. Najnowsze odkrycie pokazuje jednak po raz pierwszy tak wyraźny związek pomiędzy samymi dzbanami a szczątkami ludzkimi znajdującymi się bezpośrednio w ich wnętrzu.